Na de diverse Balkan-landen bezocht te hebben voelt het als een soort ‘thuiskomen’ om voet aan wal te zetten in Italië. Zo wandel ik de boot af. Een gevoel, dat vast te maken heeft met vertrouwdheid met het land door eerdere vakanties en familie in Genua. Een gevoel dat al een beetje is ingeleid in Albanië, met ook daar uitstekende cappuccino. Ik doe hier verslag van een week in Italië met bezoeken aan Bari, Rome, Venetië, Triest en – onverwachts maar ook nog – Udine.
Bari
In Bari arriveer ik vroeg. Ik wandel naar mijn verblijf voor twee dagen en ben blij dat ik mijn spullen eerder kan brengen dan de inchecktijd.
In Bari zijn veel Russen. Dit is geen tijdelijke invasie maar dit is altijd zo. In Bari liggen de fysieke restanten van de heilige Nicolaas in de Nicolaas-basiliek, in een crypte. Daarom is Bari een bedevaartplek voor orthodox-christenen. En vooral in Rusland is de heilige Nicolaas een belangrijk figuur. Deze basiliek heeft twee verdiepingen en dat is uniek in de wereld. Beneden (bij de crypte) is het orthodoxe deel en bovenin het katholieke. Buiten hangt een koperen plaquette aan de muur met een tekst van Vladimir Poetin die de vriendschapsband tussen Rusland en Bari onderstreept. Ook dat.
Overigens interessant dat de Sinterklaas die we in Nederland aanhangen wit geschminkt is, of door witte mannen uitgebeeld wordt. Oorspronkelijk is hij bruin.
Ik bezoek het orthodoxe deel terwijl er een dienst gaande is. Gezangen, gebeden klinken door elkaar. Mensen laten zich zegenen door een priester die nonchalant van de ene naar de ander beweegt. Iconen worden aangeraakt. vertellen dat de restanten van Nicolaas in 1087 zijn meegebracht uit Myra, Turkije. De gids van de begeleide rondwandeling vertelt dat deze daar zijn geroofd door zeelieden uit Bari. Waarom? In de middeleeuwen waren relieken veel waard. Daarmee werden bedevaartgangers aangetrokken (nog steeds) en het was ook goed voor de handel en de rijkdom van de kerk.
Rome
Voor katholieken is het volop Heilige Week als ik in Rome arriveer. De paus leeft nog. Veel pelgrims op pad. het St. Pietersplein is er zelfs een ontvangstruimte voor pelgrims, waar vrijwilligers uit allerlei landen pelgrims van de nodige informatie voorzien. Ik stap naar binnen en vertel gelijk dat ik geen pelgrim ben maar wel geïnteresseerd ben in hoe het hier werkt. Wat krijg ik te horen als ik pelgrim zou zijn. Er wordt een allervriendelijkste Nederlandse vrijwilliger voor mij opgetrommeld die mij uitleg geeft. Ze werkt drie maanden voor het Vaticaan. Ze geeft me iets op papier dat de pelgrims krijgen met gebeden en plekken waar ze heen kunnen. ‘Dat ga ik nog eens rustig bestuderen’ dacht ik maar toen ik dit wilde doen bleek het uit het mijn kontzak verdwenen te zijn. Ik denk dat een hogere macht de aardige vrijwilliger heeft overruled.
Rome is fascinerend. Overal is de oudheid aanwezig. Prachtige plekken. Ik wandel veel door de stad en raak ook vertrouwd met het Romeinse o.v.
Op zondagochtend vergis ik me met de richting van de bus. Ik kom uit op een plaats die helemaal uit de route ligt van wat ik wil. Dan weer de bus terug nemen; er zit niets anders op. Het wachten duurt ellenlang. De route-informatie klopt niet. Dan zie ik achter mij allemaal bomen en groen. Wat zou daarachter zijn? Ik kijk op de kaart en besluit het wachten bij de bushalte te verruilen voor een wandeling door een park, waar, zo blijkt ook een marathon doorheen trekt. Ik kom uit bij een stuk oude verdelingsmuur met een klein museum. En zo gaat de dag verder; van verassing naar verassing.
Venetië en Triëst
De volgende verblijfsplek is Triëst. Ik koos voor deze stad omdat het een wat minder toeristische stad is, en ook vanwege de historie. Triëst was voor de eerste wereldoorlog een deel van het Habsburgse rijk. Hoe is dat te zien, te beleven? Ik plan mijn reisdag naar Triëst op een manier waardoor het mogelijk is om ook een aantal uren in Venetië te zijn. Ik ben met name benieuwd naar de St Marco kathedraal en natuurlijk ook naar de waterwegen in de stad. Het bezoek aan Venetië en Triëst verloopt regenachtig. Er zijn momenten dat ik me triest voel vanwege de grijze luchten en regen. Fotograferend zoek ik de charme van de regen en de spiegeling in de straten.
Foto’s Venetië
Het bewolkte weer maakt dat er midden op de dag geen harde schaduwen vallen op de gebouwen.
Het grafische effect van vele gebouwen vind ik interessant. Daarom fotografeer ik regelmatig fragmenten van gebouwen dan het geheel.
Foto’s Triëst
Thema: paraplu. Omdat ik doorgewinterde Italië-kenners niet in verwarring wil brengen verklap ik dat de foto met het bankje nog gemaakt is in Venetië. Maar past uitstekend in de serie. De man met de regenboogparaplu (Nick) en mooie rooie schoenen woont al 30 jaar in Triëst maar is Engelsman. ‘Triest is zo fijn om te leven omdat het niet echt Italië is, maar wel heel veel eigenschappen ervan heeft’. De laatste foto’s neem ik op de wandelpier die een stuk de zee ingaat, en waar het op mooie dagen druk is met wandelaars en mensen die van de ondergaande zon willen genieten. Het meisje met de gele jas vraag ik voor een foto met lage sluitertijd. Poseren doet ze vol overgave.
Toegift: Udine
Trieste zou mijn laatste plek zijn in Italië. Omdat mijn rail-planner app onjuiste informatie geeft over mijn reis naar Wenen kan ik in Udine pas vanavond verder. Het is nu 11 uur. Daar sta ik dan. In Udine. Het eerste wat ik zie zijn lelijke gebouwen en veel paraplu’s. Geen idee wat Udine mij brengen zal. Het regent heftiger dan op de vorige plekken. Nadat ik mijn bagage gestald heb op het station wandel ik naar het centrum met mijn gisteren aangeschafte paraplu. Ik maak het klimmetje naar een imposant kasteel waar vier musea zijn gevestigd. Over de historie van de stad en over fotografie. Ik ben enorm blij verrast met een expositie van de Italiaanse fotograaf Mimmo Jodice; een meester in het fotografisch gebruik maken van natuurlijk licht. Dit is het cadeau dat ik vandaag ontvang. Bij het station aangekomen valt mijn oog op het licht in combinatie met de kleuren en de regen. Mijn laatste foto’s in Italië.
Mooie fotos Jan Willem. Prachtig die kleurrijke accenten in het wat kleurloze beeld van Venetië en Triest in de regen. Door jouw blog kom ik er overigens achter dat de paus is overleden.
Wat een mooie reis maak je. Je bent nu ook voor mij in een bekend gebied dus veel herkenning. Behalve het weer dat is pech hebben. Ik lees veel maar niet al je verhalen. Jaloersmakend is het, wat zie je veel en maak je veel mee. En wat een prachtige foto’s. Mijn complimenten
Piękne zdjęcia i ciekawy tekst! Pozdrawiam 👋